Lights. Camera. Action!

First things first...

ή πως ξεκινάς να γράψεις (για) κάτι που, από καιρό τώρα, ξέρεις πως έχεις αναβάλει παραπάνω από όσο θα ήθελες.

Δεν είναι διόλου εύκολο αλήθεια, αλλά υπάρχει πάντα εκείνο το οριακό σημείο, το μεταίχμιο μπορεί κανείς να πεί, που η ασφάλεια και η σιγουριά της απραξίας φαντάζει λιγότερο δελεαστική από την περιπέτεια και την υπόσχεση του επικείμενου κινδύνου. Το δίλημμα φυσικά θα προκύψει μόνο όταν έχεις συνειδητά επιλέξει ή αναγκαστικά, βάσει χαρακτήρα, αποδεχθεί ότι η σιγουριά και η ασφάλεια είναι για σένα αξίες πρωταρχικές. 

Τυχαίνει, αν όχι σπάνια τότε οπωσδήποτε κατά καιρούς, ακόμα και ένας τέτοιος χαρακτήρας να νιώσει πως θα θέλε για λίγο έστω να δοκιμάσει αυτό που χάνει. Ιδιώς όταν ο "κίνδυνος" δεν είναι δα και τόσο τρομερός (να γράψεις δυο αράδες σε ένα δημόσιο αλλά τρόπον τινά ανώνυμο χώρο) και κυρίως όταν έχει να κάνει με κάτι που αγαπάς και αποτελεί κομμάτι αναπόσπαστο αυτού που είσαι, αυτού που κάνεις, αυτού που ζείς (αν δέχεσαι ότι το σινεμά είναι τέχνη και αν συναινείς στο ότι η τέχνη μπορει αν όχι να είναι, τουλάχιστον ν' αλλάξει τη ζωή κάποιου).

Είναι το πρώτο κείμενο που γράφεται σ' αυτόν εδώ το χώρο, αλλά σύναμα και το τελευταίο που δεν θα 'χει να κάνει (άμεσα) με κινηματογράφο. Η συνέχεια όπως λένε... επι της οθόνης.